W ramach wspaniałego projektu „Makatki. Po warszawsku na ścianie”, w którym jako Fundacja Nitkomaniacy mieliśmy zaszczyt być partnerem, stworzyłam coś bardzo bliskiego mojemu sercu. Jako inicjatorka działań makatkowych i osoba prowadząca grupy hafciarskie w czasie spotkań warsztatowych, miałam ogromną przyjemność współpracować z fantastycznymi ludźmi.
Hasło, które znalazło się na mojej makatce, zaproponował niezastąpiony Pan Janusz Dziano ze Stowarzyszenia Gwara Warszawska, a za piękny projekt graficzny odpowiadał Filip [fholak]. Postanowiłam, że tę konkretną pracę wyhaftuję sobie samej w prezencie urodzinowym. Użyłam do tego resztek muliny, które pieczołowicie zbierałam od wielu lat. Obecnie makatka wisi na wystawie finałowej w Domu Kultury Praga, ale jak tylko do mnie wróci – zajmie honorowe miejsce na ścianie w moim mieszkaniu.
Dziś pragnę się nią z Wami podzielić i gorąco zachęcić Was do wspólnego wyszywania! Poniżej udostępniam bezpłatny wzór do pobrania.
Jak zacząć wyszywać? To bardzo proste!
- Materiał: Przygotuj sobie tkaninę w kolorze białym.
- Przenoszenie wzoru: Najlepiej sprawdzi się długopis ścieralny (termiczny). Kiedy skończysz haftować, wystarczy potraktować materiał wysoką temperaturą (żelazkiem lub suszarką do włosów), a ślady po długopisie znikną bez śladu!
- Nici: Najlepiej sprawdzi się tradycyjna mulina. Z mojego doświadczenia polecam rozdzielić pasmo i wyszywać 2 nitkami z 6.
- Ścieg: Całość wyszywamy jednym, prostym ściegiem – sznureczkiem.
Jeśli zastanawiasz się, jak poprawnie wykonać sznureczek, zapraszam Cię do obejrzenia krótkiego filmu, który miałam przyjemność przygotować i opublikować na moim kanale YouTube
Ogromnie trzymam kciuki za Wasze prace! Jeśli uda Ci się zrealizować ten projekt, koniecznie prześlij mi zdjęcie (lub oznacz mnie na swoim profilu) – będzie mi z tego powodu bardzo, bardzo miło.
Powodzenia i samych przyjemnych chwil z igłą w ręku! ❤️ Joanna Nitkomaniaczka
„Pomysł zrodził się po wprowadzeniu numeracji cyfrowej w liniach trolejbusowych. Od 1946 roku kursowały linie oznaczone jako A, B, C. W 1948 roku wprowadzono oznaczenia numeryczne od „50” wzwyż. Oficjalnie podano, że numeracja zaistnieje w przedziale od 50 do 99. Jednak komunikacja „na szelkach” rozwinęła się do numeru 56. Koszty instalowania trakcji i problemy w miejscach przecięcia się z liniami tramwajowymi spowodowały, że z biegiem lat odstąpiono od tego typu komunikacji.Wiechecki zdecydowanie wykorzystał okoliczność i puścił w obieg swój autorski slogan – „Kobieta w wieku trolejbusowym”. Warszawiacy z uśmiechem zaakceptowali hasło, było bardzo „nasze”. Z rozmów z rodziną pisarza wiem, że istotnym czynnikiem była chęć eliminacji określeń dla kobiet obraźliwych. Wówczas mawiano na ciut starsze panie „Lampucera w trwałe ondulacje szarpana”, czyli delikwentka z dużą pretensją do życia, nieuznająca upływu czasu. „Trafił w dyszkie”, bo miano wymyślone przez pisarza było wyjątkowo humorystyczne i powszechnie akceptowane.
Komentarz do projektu Pana Janusza Dziano ze Stowarzyszenia Gwara Warszawska
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu dotacyjnego „Polszczyzna. Bogactwo różnorodności” Instytut Różnorodności Językowej Rzeczypospolitej